Di\u00e9 skool in Waterval Boven vier vanjaar sy 120ste bestaansjaar en ja, ek was daar – vanaf graad een tot standerd vyf (nou graad sewe).<\/p>\n
Alles was nog net dieselfde. Dieselfde ou groot bome tussen die rooidak geboue. Dieselfde houtvloere in die saal, moontlik dieselfde blou lap oor die pragtige vleuelklavier en dieselfde houtstoeltjies.<\/p>\n
Later, nadat almal saamgekuier en gelag het oor ou staaltjies, stap ek die stoepe deur. In my geestesoog onthou ek nog vir juffrou Bettie Botha.<\/p>\n
Die juffrou wat my leesboek die Bybel gemaak het, omdat ek elke keer ons leesboek sommer binne ‘n uur deurgelees het.<\/p>\n
En wie sal ooit juffrou Swanepoel se paplepel vergeet, wat seker gemaak het die graad tweetjies ruk nie handuit nie.<\/p>\n
Ek kyk deur een van die klasse se vensters. Net daar, in die tweede ry van voor af, het ek gesit en my “tenses” onder die kleinste juffroutjie in die skool, me. Ina Wagner, se wakende oog opges\u00ea. En bewaar jou as jy dit nie geken het nie!<\/p>\n
By juffrou Van Wyk se Afrikaanse klas van destyds talm ek ook ‘n oomblik. Daar het ek so in die middel rondgesit. Gehoop sy sal my miskyk as sy vrae begin vra. Want met haar TOD-liniaal in die hand het sy so in die gangetjie afgestap….”die byvoeglike naamwoord vertel jou van die…”en nog voordat jy kan dink aan “selfstandige naamwoord” het daardie einste liniaal ‘n raps op jou arm gemaak.<\/p>\n